Domino weblog

To serve..
Ballmer verweet IBM deze week dat het eigenlijk geen software-bedrijf is, maar een services-bedrijf. Dat is natuurlijk niet waar, want IBM is na Microsoft het tweede software-bedrijf ter wereld, met een omzet van ruim 15 miljard dollar aan software. Ballmer weet dat natuurlijk best, maar hij speelt hiermee handig in op (mogelijke) onderbuikgevoelens van klanten, die veel geld uitgegeven hebben aan de diensten van IBM Global Services. Het ironische is, dat het juist IBM GS is, die ontzettend veel omzet voor Microsoft genereert! Microsoft verkoopt alleen de software; vaak worden grote implementaties door IBM GS gedaan, en IBM GS tekent ook vaak voor beheer en dergelijke. IBM verdient zo aan Microsoft, maar andersom is Microsoft ook weer gebaat bij de diensten van IBM GS. Immers, iemand moet je spullen installeren en beheren. Ziedaar de symbiose tussen Microsoft en (met name) IBM GS.

Meer symbiose
Daarnaast moet de IBM Software groep rekening houden met de dominantie van Windows op de desktop. Veel IBM software (met name de desktop-varianten) wordt juist, of ook, voor het Windows-platform ontwikkeld. Ook daar zit een stuk symbiose in: platform en applicatie hebben elkaar immers nodig. Beide partijen snappen dat, en er wordt dan ook intensief samengewerkt op dit gebied. Er is me verteld dat er IBM-labs bij Microsoft in huis zijn, en ook andersom zullen er wel (eens) Microsofties bij IBM op bezoek gaan.
Soms werken divisies van de één zelfs zo nauw samen met de ander, dat het interne strubbelingen gaat geven. Bij IBM was IBM Lotus eens 'not amused' toen de server-afdeling haar servers labelde als 'bijzonder geschikt voor enterprise applicaties, zoals MS Exchange'. Andersom vond bij Microsoft de Exchange-groep het helemaal niet leuk dat het Outlook-team met hulp van IBM een koppeling bouwde tussen de Domino-server en de MS Outlook client . Binnen zulke grote bedrijven als IBM en Microsoft zijn dit soort intern-tegenstrijdige belangen soms onvermijdelijk, maar het levert wel pikante situaties op.

De harde kant
Maar natuurlijk is niet alles koek en ei. IBM en Microsoft zijn kapitalistische bedrijven, die inherent gemotiveerd zijn om concurrenten uit te schakelen. Zoekt IBM de groei tegenwoordig juist ook via samenwerking, open source en dergelijke: Microsoft kan nog echt ongenuanceerd en bot de competititie aangaan, waarbij het doel de middelen vaak heiligt; daar zien we dan de laatste weken weer de voorbeelden van.
IBM heeft er lange tijd voor gekozen daar niet op in te gaan: de klant zou zelf immers wel onderscheid kunnen maken tussen FUD en realiteit! Dat blijkt, met alle respect, in de praktijk tegen te vallen. Kennelijk realiseert IBM zich pas recent dat, in de woorden van Youp van 't Hek, het niet uitmaakt "hoe ze je noemen, áls ze je maar noemen". Kijk maar eens naar Steve Ballmer. Die kan bij tijd en wijle echt rare dingen doen (getuige de videoclips waarin hij al tierend over het podium stiert): hij trekt wel de aandacht, en kan zo toch zijn PR-punten scoren en zijn boodschap droppen bij het publiek. (Update: Lees in dit verband ook dit artikel uit Forbes)
Sinds LotuSphere 2006 zien we dat IBM feller op Microsoft propaganda reageert dan voorheen: men geeft meer en duidelijker tegengas. Dat kan nog interessante discussies opleveren de komende tijd.

Strategiën
De beide partijen hebben een strategie om groei te realiseren. Microsoft probeert de (de facto) monopoliepositie op het desktop OS en MS Office, te gebruiken om zoveel mogelijk andere stukken software naar binnen te krijgen. Je hebt immers al Microsoft-software in huis, wat is nou makkelijker dan uitbreiding daarvan? IBM stelt, dat zo'n strategie uiteindelijk leidt tot een 'vendor lock-in': zodra je een bepaalde kritische massa aan Microsoft-spullen in huis hebt gehaald, wordt het praktisch gezien bijna onmogelijk om nog zaken te doen met een andere software-leverancier. Je bent dan met handen en voeten (én je portemonnee!) aan Microsoft gebonden.

Daarom komt IBM met een tegenovergestelde beweging: zij stuurt juist richting de wereld van open standaarden en open source. De wereld van Linux, java, eclipse en dergelijke. De voordelen voor IBM zijn dubbel: een klant die op Linux (of AIX, of Solaris, of iSeries) draait, betaald geen Microsoft-licenties, maar kan wel IBM-software gebruiken, en installatie danwel beheer kunnen nog steeds door IBM GS gedaan worden.

Natuurlijk is er wel twijfel over het 'open standaarden'-verhaal. Ik ben geen ontwikkelaar, maar 'write once, run anywhere' schijnt vaak niet op te gaan. Daarmee blijft wel staan, dat er binnen de J2EE-wereld meer keuze is uit (open source-) producten en leveranciers. En, zolang je organisatie op J2EE gericht is, zal het eenvoudiger zijn te switchen tussen op dat platform gebaseerde producten. De basis is immers wel identiek.

Samenvattend
De relatie tussen IBM en Microsoft is een boeiend verschijnsel: een bijna klassiek voorbeeld van een haat/liefde-verhouding. Ze hebben elkaar nodig, maar aan de andere kant proberen ze ook elkaars klanten af te snoepen. En daarmee gaat dit verhaal uiteindelijk ook over u, als gebruiker van Microsoft- of IBM software.

Voor welke leverancier iemand kiest, is afhankelijk van een heleboel factoren. Persoonlijk heb ik moeite met de 'creatieve' manier waarop Microsoft soms met de feiten omgaat. Ik vraag me dan altijd af: wie is daarbij gebaat? Bovendien, een vendor lock in trekt me ook niet echt aan. Ik wil zelf kunnen kiezen, ik wil niet verplicht worden om één soort product te gebruiken. En als ik met handen en voeten aan één leverancier vast zit, wie bepaalt dan uiteindelijk de voorwaarden waarop we zaken doen?
Om deze redenen kies ik liever voor de IBM-benadering, die me in aanraking brengt met een veel 'opener' wereld, waarin ik veel meer keuze heb. En waarin ik bepaal welke producten ik gebruik!

Maar welke keus u ook maakt: u, en uw bedrijf, zijn gebaat bij goede, verstandige belissingen. Maak dan ook keuzes op basis van op goede, rationele, zakelijke argumenten, niet op grond van FUD, propaganda of emoties.