Domino weblog

Category None
Bookmark :              

Tussen kerst en oudjaar zijn we met ons vieren in één van de plaatselijke supermarkten boodschappen aan het doen, als we mijn oma tegen het lijf lopen. Oma is gek op de achterkleinkinderen, en heeft ze een kerstkaart gestuurd. Oma vraagt aan Job, net vijf jaar, "Heb je mijn kerstkaart gekregen?". Job, ietwat onzeker: "Euh, nee, ik hem mijn email nog niet geopend vandaag." Termen als 'post', 'kaartje sturen' en dergelijke associeert hij dus in eerste plaats met email, niet met de traditionele TPG-post.

De laatste weken heb ik best wat tijd besteed met het uitleggen van Second Life aan diverse mensen: collega's, vrienden en familie. Niet iedereen snapt het concept van een 'virtuele wereld' direkt! Gisteren komt mijn dochter van zeven langs mijn laptop lopen, waar Second Life open staat, werpt één blik op mijn scherm, en zegt: "Hee, is dat een soort Habbohotel?" En daar had ze helemaal gelijk in; Habbohotel is inderdaad ook een virtuele wereld, bedoeld voor tieners (en omdat dochterlief nog lang geen tiener is, mag ze dus ook niet in Habbohotel. Wat een ouderwetse vader hé). Het concept "virtuele wereld", voor sommige volwassenen soms moeilijk te bevatten, is voor veel kinderen en tieners gesneden koek!

Twee anekdotes die er ons aan herinneren, dat bepaalde referentiekaders definitief veranderd zijn, dat zulke veranderen zich in enkele jaren kunnen voltrekken, en dat kinderen vaak sneller in staat zijn zichzelf nieuwe technieken of concepten eigen te maken dan vele ouderen. De uitdaging voor iedereen die zich met ICT bezighoudt is dan ook: bijblijven. Je hoeft misschien niet altijd voorop te lopen, maar je moet de ontwikkelingen wel bijhouden. Anders merk je, misschien, op een dag dat je links en rechts ingehaald bent door jongelui, die nog geboren moesten worden toen jij je eerste PC bouwde, je eerste code programmeerde..