Domino weblog

Category Documentatie
Bookmark :              

Domino kent al langere tijd de gepartitioneerde server, waarbij meerdere Domino-servers geïnstalleerd staan op één fysieke machine. De verschillende Domino-partities delen één set program files (de DLL's, executables en dergelijke), maar iedere partitie heeft zijn eigen data-directory. Vanuit het perspectief van de eindgebruiker zijn de Domino-servers volledig gescheiden, met een eigen naam, IP-adres enzovoorts. Gepartitioneerde servers kunnen handig zijn, bijvoorbeeld om twee minder vaak gebruikte servers te consolideren naar één stuk hardware.

Solaris 10 heeft ook dit soort functionaliteit: Solaris zones. Eén machine, met misschien maar één CPU, maar met meerdere virtuele instanties (zones) van een Solaris-server. Ook hier delen de verschillende zones bepaalde resources, zoals de kernel en de CPU, terwijl het vanuit het perspectief van een gebruiker lijkt of het om volledig gescheiden, individuele servers gaat. Twee zones op een machine kunnen elkaars processen niet zien, hebben een eigen 'root'-user enzovoorts. Voor een wat droge, theoretische verhandeling over Solaris Zones, zie deze PDF; voor een meer praktische invalshoek is dit BigAdmin-artikel beter geschikt.

Solaris 10 is een ondersteund platform voor Domino 7 server; maar hoe installeer je nu een Domino 7 server op een Solaris 10 zone? Daar zijn een aantal extra stappen voor nodig, en die heeft IBM nu in een technote beschreven.

Hmm.. en als we nu eens een Domino partitioned server installeren op een Solaris zone? Dan stapelen we virtualisatie op virtualisatie! Dat is pas efficiënt gebruik van resources