Domino weblog

In de loop der jaren heb ik persoonlijk ervaring opgedaan met Domino op AS/400, RedHat Linux, Suse Linux, Windows NT, 2000, 2000 en Solaris. Ik heb bijzonder prettige herinneringen aan de AS/400; maar het is al weer enkele jaren geleden dat ik daarmee gewerkt heb. Het AS/400 operating system (vroeger bekend als OS/400, daarna eventjes als iSeries, maar nu als i5 OS) is zo afwijkend ten opzichte van andere operating systems, dat je wel even moet wennen: andere user interfaces, eigen commando's etcetera. QSECOFR of QNOTES, anyone? Gelukkig biedt IBM wel aparte documentatie voor Domino op System i5.
Het grote voordeel van System i5 vond ik het gemak waarmee je tot enkele tientallen aparte Domino-servers kon draaien op één fysieke machine. De processen, de geheugenruimte en dergelijke zijn zo netjes gescheiden, dat de systemen elkaar echt niet beïnvloeden; alleen een systeemwijde crash kan dat veroorzaken.

Een probleem voor potentiële gebruikers van dit toch wel mooie OS: er is relatief weinig kennis van in de markt. Je vind niet zo makkelijk System i5-specialisten; Linux-, Solaris- en vanzelfsprekend Windows-kennis is makkelijker beschikbaar.

Men zegt dat het bijna niet mogelijk is een AS/400 te laten crashen, maar het is mij toch gelukt! Ik kreeg opdracht een upgrade te doen van 4.6 naar R5, en de mailfiles te upgraden; tegelijkertijd zat een IBM techneut patches aan het OS te installeren.. maar dat wist ik nog niet. De gecombineerde activiteiten van de IBM'er en mij leidden tot een harde crash van het OS; dat schijnt best zeldzaam te zijn!

Maar ook met Domino op Linux heb ik wat. RedHat en Suse, ik heb ze alletwee gebruikt en ze zijn alletwee prima; ook het niet ondersteunde CentOS doet wat het moet doen, tot grote tevredenheid. Het mooie van Linux is dat het prachtig te customizen is naar eigen inzicht, dat er veel open source tooltjes en spullen zijn, dat er IBM documentatie voorhanden is en dat security-problemen over het algemeen snel gefixed worden. Bovendien is de performance van ND7 op de Linux 2.6 kernel behoorlijk verbeterd ten opzichte van oudere Domino- en kernelversies.
Een pluspunt is, dat er momenteel twee gecertificeerde Linux distributies zijn die je mag gebruiken: RedHat en Suse. Geen afhankelijkheid van één leverancier, dus Nog een voordeel van Linux: je kunt het ook op een System i5 of op een zSeries (mainframe) runnen. Eén OS, portable naar meerdere soorten hardware, met telkens dezelfde Domino-server erop. Overigens laat ik de mainframe hier verder even rusten; dat heb ik nog nooit van dichtbij gezien, en ik kan er dus ook niet zoveel over zeggen.
Meer voor- en nadelen van Linux beschreef ik eerder hier.

Opvallend detail: het zijn vaak de echte geeks (die met alternatieve t-shirts en misschien een baard ) die graag met Linux werken; ik ben nog maar weinig managers van middelbare leeftijd met Linux-affiniteit tegengekomen. Misschien dat we daarom dit OS in de praktijk toch niet zo vaak zien dan je, gezien de kwaliteit en de verspreiding van het OS, zou verwachten.

Maar dan Solaris en AIX. Vooral Solaris komen we regelmatig tegen, vooral in combinatie met andere pakketten, zoals Oracle; AIX zien we ook, maar persoonlijk heb ik er geen ervaring mee. Over het algemeen heb ik goede ervaringen met Solaris; voor iemand met wat Linux-ervaring is het goed te doen om de eenvoudige basisprincipes van Solaris te leren; tevens is er veel documentatie, zo zijn er bijvoorbeeld ook aparte redbooks voor Domino op Solaris en een hele AIX/Unix zone op IBM developerworks. Voor jongere Linux-gebruikers is Unix helemaal eenvoudig te leren, gezien de overeenkomsten tussen deze OS'sen.
Een voordeel van Unix, vind ik de leeftijd. Het is een betrouwbaar, veilig, volwassen, uitgebalanceerd OS. En: er zijn mensen op de arbeidsmarkt die er al tientallen jaren ervaring mee hebben; voor de jongen. Je weet wat je er aan hebt; er zitten weinig onzekerheden in de toekomst, zoals je die nu met Windows bijvoorbeeld (nog) wel hebt (Vista, 64 bits..). Aan Unix kun je je bijna niet branden!

Tenslotte, Windows. Overvloedig aanwezig, vaak aangezien als de automatische, logische keuze. De keus waarvan je soms moet uitleggen waarom je hem níet maakt. Hierboven noemde (en roemde) ik al de volwassenheid van Unix; dat mis ik wat bij Windows. Er zit zeker evolutie in het OS, je ziet de (positieve) ontwikkeling ook van NT naar 2000 en 2003. Maar over Vista bestaat nu nog wel weer onduidelijkheid. Dat nieuwe filesystem, wel of niet? Welke eerder beloofde features ontbreken straks? Hoeveel architectuur-wijzigingen krijgen we nog in de toekomst, en hoe zit het met compatability? Hoe lang duurt het na het uitkomen van Vista, voordat de eerste verplichte fixpacks geïnstalleerd moeten worden?
Er zijn natuurlijk ook voordelen. De stabiliteit van Windows is tussen NT4 en nu enorm verbeterd; op Windows servers zie ik weinig blauwe schermen, al zal ik niet ontkennen dat ze nog voor (kunnen) komen. En er is veel Windows-kennis beschikbaar in de markt. Veel applicatie-beheerders kunnen ook wel een beetje uit de voeten met een Windows server, want die is duidelijk een broertje van hun eigen bekende Windows XP Pro, met dezelfde UI-elementen en dergelijke. Een tijdje geleden bleek me, dat de Domino server gewoon draait op XP Home, zoveel overeenkomst zit er tussen Windows XP en Windows server.

Instinctief, gevoelsmatig, ben ik geneigd om voor zwaardere systemen die een hoge uptime moeten hebben, te kiezen voor Unix. Ook al ben ik eigenlijk wel gek op Linux, zeker met ND7 op de 2.6 kernel: Unix is naar mijn gevoel toch een meer volwassen en qua ontwikkeling stabieler OS . Een betrouwbaar platform, een echt werkpaard, waarvoor toch veel expertise te vinden is. Welke afweging maakt u? Wat zijn uw argumenten?